Nieuws

Nieuws: Aangepast op 27 september 2014

We kijken terug op een zeer geslaagde lustrum viering in Bleiswijk, het verhaal en de foto's volgen asap. 
 
23 maart 2014
Zoals u ziet is de website geheel vernieuwd, makkelijke te onderhouden en dus up-to-date.
We wensen u veel kijk en lees plezier
 
Wandelgiganten,....

Om te beginnen allen een voorspoedig- en sportief 2014 toegewenst!

Onze Belgische makker Freddy van Put,....heeft weer een mooi eendaags wandelprogramma van 20 km. voor zaterdag 22 februari opgesteld.
Om het e.e.a voor Freddy logistiek overzichtelijk te houden, zou ik graag willen voorstellen om mij even als contactpersoon voor de Nederlanders te zien. 
De mars wordt gehouden op zaterdag 22 februari. We kunnen ook op vrijdagmiddag 21 februari arriveren, om alvast een snurkplek in te richten in de school van Stoutmont. Dit moet wel van te voren worden gereserveerd.

Concreet:
Als je wilt snurken van de 21e naar de 22e feb. in de school, mail mij dit dan even door s.v.p.
Als je enkel wilt lopen op de 22e, graag ook even een berichtje.
Voor hen die nog maten hebben die ook zijn geinteresseerd om met gelijkgestemden deel te nemen aan deze mooie wandeltocht in de schitterende- mogelijk besneeuwde Hoge Ardennen, ...sleur ze mee!!! 
Tot slot, voor meer info, ga naar www.vocmiddennederland.nl  vervolgens naar item 'Nieuws' voor aanvullende info.
 
Met immer vriendelijke Commandogroeten,
Kees Oskam 104 Wrn.Verk.Cie.-1e pel.
mailen naar: sjeesoskam@hotmail.com

20e Bokkenrijders 2013 (film en foto's) 

Afgelopen augustus was voor de laatste keer de bokkenrijders in Leopoldsburg. Een jaarlijks evenement waarbij de spirit om met elkaar te zijn en te beleven hoog wordt gehouden. Zo ook dit jaar ging een groep Nederlandse Commando's naar het Belgische Leopoldsburg om deel te nemen aan dit evenement. Er is een leuke film en foto reportage gemaakt. Zie onderstaande links.
Film http://www.youtube.com/watch?v=if4KJVBYx2c&feature=c4-overview&list=UU1FfiljiSyHHYVIxp8I9rjg

of www.anpcvleopoldsburg.be

Foto http://foto.anpcv-leopoldsburg.be/#!album-7-0

20jr Commando (93-4) 
Het is 2 juli 1993, de dag dat peloton 93-4 door de toen nog bestaande orignele tranenpoort door loopt van de Engelbreght van Nassau kazerne. Wij mogen ons vanaf dat moment Commando noemen, het doel waarnaar wij streefden. Het is volbracht, de  8 weken VO en de 9 weken ECO, er volgt nu een mooie periode. De parate tijd vliegt voorbij en wij zijn met kerst al weer burger.

Zon 20 jaar later, Op woensdag 5 sept 2013 vroeg in de ochtend vertrekt een kleine afvaardiging van dat zelfde 2e peloton 104 WNRVRKCIE 93-4, aangevuld met een Luchtmobieler naar de Roots van de Commandos Het Schotse highland. Het wordt een reis met veel humor, lachen, weerzien en vooruitkijken.

Wij hebben een paar doelen; 1) een deel van de West Highland Way lopen, 2) de Ben Nevis beklimmen, 3) het Commando monument en Spean Bridge bezoeken en 4) de distillery Ben Nevis bezoeken. Het programma marsroute genaamd is in de loop van de zomer vast komen te staan. Na wat speurwerk en voorbereiding zijn wij (Bram Hugenholtz, Anton Reijinga, Jaapjan Koelewijn en Martijn Louws) eindelijk op weg om de doelen te realiseren.

De vlucht Amsterdam  Glasgow gaat voorspoedig en ook de reis per taxi naar ons beginpunt Bridge of Orchy verloopt zeer vlot. Wij staan om 11:00 uur bepakt en met goede moed gereed om te starten. We hebben een voorsprong op onze planning van ca. 4  5 uur, ruim genoeg om een groot deel van de etappe af te leggen.  We lopen vlot door en bereiken tegen 15:00 uur Kingshouse hotel, zon 18km verderop. Zodra we stil staan komen de midges ons vereren met een bezoek, de spray helpt deels dus zetten we onze (hoofd)muskieten-netten op. We slaan onze tenten op en nemen een paar pinten bier in de berghut nabij de skilift. Einde dag 1. Een welverdiende droogvoer maaltijd en wat rust zal ons goed doen.

Donderdag 6 sept 2013, vertrek om 08:00 de route voert ons langs mooie vergezichten over de Devils Stair Case richting Kinlochleven. De pauses onderweg worden steevast beloond door een bakje koffie te zetten en wat snacks te eten. Het tempo is behoorlijk hoog want we bereiken na 19 km Kinlochleven al om 14:00 uur. De enige frisse regenbui die wij tijdens het lopen op ons voelen neerdalen heeft de tocht slechts beperkt vertraagd. De tenten staan zo op en we besluiten om de pub te vereren met een bezoek. Een paar uur later gaan we koken, douchen en verder de avond kletsen over vroeger en nu.

Vrijdag 7 sept 2013, het vroege opstaan bevalt ons wel en we vertrekken weer voor 08:00 uur voor de langere etappe (24km) naar Fort William. De startklim vanuit Kinlochleven is veel heftiger dan de Devils Stair Case. Het eerste  uur gaat alleen maar omhoog, pas na het bereiken van het hoog gelegen dal wordt de route vlakker. Deze klim komt goed binnen en we besluiten om een korte stop te nemen om de verbrandde energie weer aan te vullen. De tocht gaat verder langs verlaten en vervallen boerderijen naar een bosrijk gedeelte aan het einde van het dal. Althans als je de kaart mag geloven, eenmaal aangekomen blijkt het bos te zijn gekapt en blijft het gebied ruig, zoals het hoort in het Schotse Highland. We bereiken omstreeks 15:30 uur Fort William en beseffen dat het eerste doel met een dag voorsprong reeds is behaald. We besluiten om het Highland Museum in Fort William te bezoeken en speciaal de expositieruimte die is ingericht over de Commando Training in WOII. De oude promotiefilm is een beetje suf en gedateerd, maar geeft wel een goed beeld hoe het er aan toe ging.

Eenmaal terug op de camping ontmoeten wij andere lopers die wij onderweg gepasseerd hadden. Spontaan ontstaat een klein feestje dat met steeds meer deelnemers verder aanwast en uitgroeit tot een heuse party. Ook schuift Ty, een gepensioneerde Britse Legerroutiner, bij ons aan. Hij heeft veel verhalen over zijn 40 jaar bij het Britse Leger en trakteert met een fles whisky wat goed smaakt. Het wordt een latertje die avond, maar dat deert ons niet. Het 1e doel is behaald.

Zaterdag 8 sept 2013, de dag van de Ben Nevis Race. Een race waarbij zon 500 lopers de Ben Nevis beklimmen en afdalen in wedstrijd vorm. Wij besluiten wijselijk om die dag niet de Ben Nevis te beklimmen om de wedstrijd lopers niet in de weg te zitten. We gaan met de trein naar het station van Spean Bridge om het Commando Monument te bezoeken. De trein exit is anders dan in de film uit 1942, we stappen gewoon op het perron in plaats van tussen de rails. Maar dat mag de pret niet drukken. Wij lopen de 1 miles naar het momument. Als wij met groene baret voor het monument staan worden er fotos gemaakt door alle aanwezigen. Het is alsof wij op dat moment alle oud en actief dienende Commandos vertegenwoordigen, althans zo voelt het. Wij ontmoeten daar een paar bezoekers die ons  aanspreken. Een daarvan blijkt een broer te hebben die als Commando heeft gevochten in de Falkland oorlog en nu als SAS-er in Afganistan zijn land vertegenwoordigt.

De herinnerings ornamenten van gesneuvelde en gestorven Commandos op het ereveld spreekt voor zich. Sommige items liggen hier al jaren in de open lucht en iedereen laat deze uit respect onberoerd, zoals het hoort. Zo iets kan helaas in Nederland niet want dan wordt het gesloopt of vernield, niet hier in Schotland. Hier wordt met respect gesproken over de Mannen van eer.

Wij besluiten verder te wandelen in de richting van Achnacarry. In verband met de tijd die ons rest (treinticket) besluiten we om niet de gehele weg (5 miles) te wandelen. Er blijkt een andere, maar heel mooie route te zijn door de wijdse natuur, langs diverse monumetale bruggen en de rivier. Deze route voert ons terug naar Spean Bridge waar we in het hotel de expositie bezoeken. Ook deze expositie is indrukwekkend. Van alle raids en acties waar Commandos bij zijn ingezet is een korte uitleg met foto. De vitrines liggen vol met relikwien uit WOII en many others after them. Ook een baret met embleem van het Korps Commando Troepen zijn terug te vinden. We vullen ook hier het gastenboek in met een korte tekst.

Zondag 9 sept 2013, de dag dat wij de Ben Nevis gaan beklimmen. Navraag bij de locale tourist office en camping eigenaar leert ons dat de tocht zon 3  4 uur berg op en 2  3 uur berg af gaat duren. Dat moet toch sneller kunnen denken wij en zo gezegd zo gedaan. Binnen 2 uur en  uur staan wij op de top. Het uitzicht halverwege is mooi, het is helder weer met een mooi zonnetje. De top ligt zoals de naam van de berg als doet vermoeden geheel in de mist. Ook waait het stevig zodat een verblijf niet echt aangenaam is. De schuilhut biedt uitkomst om even uit de wind te zitten.

Binnen 1 uur zijn we weer terug in de Ben Nevis Inn aan het begin van de route. De Ben Nevis Inn is een mooie uitspanning met voldoende lekker koel bier, wat ons heerlijk smaakt. Na nog een paar rondjes besluiten wij om een goede maaltijd te nemen in plaats van de zelf meegebrachte droogpakketten en van een Engelse Militair, Ty genaamd gekregen Ministry of Defense overlevingspakketen. De Beafsteake met chips smaakt heerlijk.

De weg terug naar de camping besluiten we zo kort mogelijk te maken door een rivercross in te lassen, hetgeen op hilaryteit komt te staan bij onze Engelse vriend Ty.

Maandag 10 sept 2013, ons 4e doel ligt binnen handbereik. We moeten alleen naar de Ben Nevis Destillery lopen en de tourist uit hangen. Dat lukt best aardig. De medewerker aan de kassa kent de relatie tussen Ben Nevis Whisky en het Korps Commando Troepen niet, maar na raadplegen van de website van het KCT was hij overtuigd dat zijn Whisky speciaal voor ons moest zijn. Bij Jaapjan ontspringt het idee om een deksel van een whiskyvat cask genaamd te scoren. En zo simpel als sommige dingen zijn blijkt op zijn vraag een positief antwoord te worden gegeven. Na de rondleiding ligt er achter de bar een heus exemplaar voor ons gereed. Wat een origineel kado zou dat zijn voor de Compagnies bar op de Engelbrecht van Nassaukazerne.

Dinsdag 11 sept 2013, de dag van het vertrek is aangebroken. De citylink bus brengt ons rechtstreeks naar het vliegveld. Daar besluiten wij om nog 1 keer te koken door op een grasveldje net buiten de aankomst en vertrekhallen een warme maaltijd klaar te maken. We worden wat vreemd aangekeken maar verder met rust gelaten. De terugvlucht verloopt veel slechter dan de heenreis.

Na zon 2 uur vertraging  vertrekt eindelijk het vliegtuig maar onderweg blijkt dat we nog eens zon 1 uur moeten rondcirkelen boven de Noordzee voordat wij de landing kunnen aanvangen. Het slechte weer op Schiphol speelt de vliegleiding parten. Het vliegtuig schud hevig door elkaar en het lijkt wel uit een te worden gerukt door de wind, felle regen en onweer. Je zou bijna een exit willen overwegen door te springen in plaats van netjes op de stoel te blijven zitten. Maar een korte inspectie van onze uitrusting leert dat dat geen optie is. Wel leuk zon gedachte aan de para opleiding.

Het is bijna niet voor te stellen en als je ons had verteld dat het zon mooi weer zou worden hadden wij het niet geloofd. Slechts 1 maal een regenbui tijdens het lopen van ca. 100 km in Schotland. De overige regenbuien vielen op het moment dat wij al de tent hadden opgezet of s nachts. Voor de rest droog weer en af en toe een mooi zonnetje. In Nederland is het ca. 31 graden geweest dus alleen de temperatuur van 16 graden is anders. Ons hoor je niet klagen, alleen jammer dat je alles meeneemt in die bult op je rug. Beter met- dan onverlegen is ook hier van toepassing.

Bij de aankomst blijkt op een spandoek dat het thuis publiek ons geschikt heeft bevonden. Wij twijfelden daar op voorhand al niet aan.

Dpl sgt bd 2e pel 104 wrnverkcie 93-4

Martijn Louws

Kano tocht 2013 (aankondiging) 
In het weekend van vrijdag 30 november 2013 tot zondag 1 december 2013 wordt in de Biesbosch een kanotocht gehouden.
Gezien verwachte grote aantal deelnemers zullen we hoogstwaarschijnlijk niet wildkamperen maar gebruikmaken van een hiervoor bestemd kampeerterrein met bbq-faciliteiten in de Biesbosch - dat zal niet echter minder pittoresk aanvoelen. 
 
Ik hoor laten we zeggen begin oktober graag het uiteindelijke aantal benodigde vaartuigen incl vrachtkano('s).
Willen jullie dat zelf inschatten, tevens laten weten betreffende de overige twee?  Definitieve reservering van de huurkano's wordt gedaan na aanmelding.
 
Daarna, tijdig voor aanvang, volgt er verdere info over het aantal deelnemers/te huren vaartuigen en de verwachte kosten, wat mee te nemen, wie wat meeneemt betreffende bbq-vlees/bier/sauzen etc (de zaterdagavond maaltijd/borrel meestal collectief ingekocht, akkoord?), hout voor de vuren en de exactere bedoeling/tijdstippen/afspraken.
 
Optie is ook des zondagnamiddags rond vijven het lokale Chinese restaurant te bezoeken om deel te nemen aan het formidabele lopend buffet, waaraan reeds vele malen na kanohoedanigheden deelgenomen - keuze onbeperkt uit het hele assortiment dacht ik voor dertien euro zoiets, waarbij drank wel voor eigen rekening daarbij. Zoals het er nu uitziet wordt de groep aanzienlijk dus reservering zal noodzakelijk blijken, zijn er gegadigden onder jullie?
 

Operatie NL Fit

Oud-commando Leo Beij (liplg 63-4) is ��n van de aanvoerders in de tiendelige serie van de AVRO �Operatie NL Fit�. In het programma zullen vijf mensen het inspirerende voorbeeld zijn voor heel Nederland om in 10 weken bewuster te leren leven. 

Leo was al zijn hele leven sportief op velerlei gebied. Maar ook een levensgenieter en dan komen de pondjes er wel aan! Daar gaat dus wat aan gebeuren en Leo kennende gaat dat met veel enthousiasme. 

Waterland 2013 (aankondiging) 
De raid Waterland 2013 wordt in het weekend van vrijdag 24 tot zondag 26 mei 2013 gehouden.

De laatste voorbereidingen voor de Para-Cdo toertocht zijn in volle gang.

COV-ZH organiseert dit evenement al weer voor de 3e keer voor alle Cdo's en Para's van Nederland en Belgie. Waterland 2013 wordt gehouden in het 1e weekend na pinksteren. In 2013 valt dit op vrijdag 24 mei tot en met zondag 26 mei. Het inschrijf-formulier voor deelname komt in maart / april 2013 op de website van COV-ZH. Telefonische informatie bij de organisator Martijn Louws

06-23299781 mdh.louws@hotmail.nl

 

Het organiseren van Waterland 2011 en 2012 was een succes.  Alles was tot in de puntjes geregeld en met precisie uitgevoerd, dat geeft wel enige druk voor het organiseren van de volgende activiteit. Het programma is zodanig opgezet dat iedereen kan deelnemen.

Waterland 2013 zal bestaan uit een combinatie van Verkenning te voet en per kano. Dit jaar wordt de tocht gehouden in Zuid-Holland. 

Datum:

-  Vertrek :       vrijdagavond 24 mei 2013 om 19.00 uur, (ergens op Voorne Putten)

-  Aankomst:   zondag 26 mei 2013 rond 16.00 uur, (ergens op Voorne Putten)

Programma:

Verkenningstocht te voet en per kano        (2 dagen)

-  Vrijdag avond vertrek vanuit (ergens op Voorne Putten) om 19:00 uur. Duur van de verkenningsroute ca. 2 - 2,5 uur lopen. Overnachting op camping in de Zuid-Holland.

-  Zaterdag morgen vertrek in groepen ca. 4 - 4,5uur naar centraal rendez-vous punt, vervolgens per kano ploegsgewijze puzzeltocht naar eiland. Duur van deze vaarroute ca. 1 - 1,5 uur. Vervolgens een nachtverkenning van ca. 1 - 1,5 uur. Overnachting op eiland.

-  Zondag morgen een collectieve kanoroute ca. 2 - 2,5 uur die eindigt in (ergens op Voorne Putten) . Aankomst ca. 16:00 uur.

Inschrijving en betalen:

-  Inschrijven uitsluitend schriftelijk (dmv e-mail of brief) bij MDH Louws, Mantelschelp 2, 3225 BE Hellevoetsluis of mdh.louws@hotmail.nl

-  De betaling dient VOOR 1 mei 2013 en UITSLUITEND via overschrijving te gebeuren op het rekeningnummer postgiro: 3085156 t.n.v. Penningmeester Commandovereniging Zuid-Holland te Rotterdam ovv: "Waterland 2013, naam van de deelnemer(s)"

-  Voor de uit Belgie afkomstige deelnemers is contante betaling tijdens de briefing mogelijk.

Kaartjes Zuid-Holland: 

   

Kosten:

Deelname (excl camping en kanohuur)                           Campings:

Inbegrepen in de � 25,00 per persoon:

-Vrijdag avond           puzzel route

-  Zaterdag ochtend    ontbijt

zaterdag avond        avondmaal / diner

-zondag morgen        ontbijt

info camping volgt nog

Huur kano's:

info verhuur mogelijkheden volgt nog

Huurprijs voor 3 dagen

1- pers. Kano (erg weinig ruimte voor bagage)        pm

2- pers. canadees / kayak                                         pm

3- pers. Canadees                                                      pm

Voor vragen Martijn Louws mdh.louws@hotmail.nl of tel: 06-23299781

Verslagen:

19e Bokkenrijders Express.

Het is al weer voor de derde keer dat ik deel neem aan deze Raid. Telkens met veel inzet van vrijwilligers lukt het de ANPCV Leopoldsburg weer om een groots evenement op te zetten. Dit jaar heeft het nadrukkelijk meer moeite gekost, wat ook zichtbaar tot uiting komt in de "specials". Het zijn niet alleen Para's / Cdo's die assisteren bij de "doe" items. Maar boven al  de route was er niet minder om, wat een mooi afwisselend landschap is er toch zo dichtbij vlak over de grens.

Vrijdag 24 augustus 2012, ik had nog laat een overleg met een klant in Koog aan de Zaan. Snel snel net voor de files in de Randstad naar Hellevoetsluis om mijn spullen pakken. Dit jaar ging ik niet alleen met mijn dochter of zoon zoals voorgaande jaren, maar met mijn hele gezin; mijn vrouw, dochter (18+), zoon (11+) en hond Coda (2). En een heleboel spullen en dus ook een aanhanger type vouwwagen. Door de haast was ik het sleuteltje vergeten om het 18 jaar oude karretje op te maken. Ik onderweg bij Zwijndrecht nog stoppen en overwegen om terug te gaan, maar dat zou zeker zo'n 1 uur extra tijd kosten. De TomTom (waar zouden we tegenwoordig zonder zijn) gaf aan dat ik omstreeks 19:30 op locatie aan zou komen. Met de extra vertraging zou het te laat zijn. Dus een wijs besluit, doorrijden en we zien wel.

De reis ging verder voorspoedig en op gepland tijdstip kwamen we aan op het kampterrein. Snel een plekje bij de Nederlandse Cdo-ers gezocht en de vouwwagen opgezet. Daarna nog wat (zonder succes) met een niet passend sleuteltje prutsen aan het slot van de vouwwagen en ten slotte assistentie vragen aan Ben Schrama. Met een accuboortol geprobeerd het slot open te boren, door wat consternatie brak ook nog het boortje af in het slot. Conclusie, verder van huis dan eerst. Dan maar met meer geweld en op goed geluk met een beitel het slot forceren. Dit lukte vrij snel en we konden ons huisje verder opzetten en inrichten. Tegen 20:00 zaten we aan ons verlate avondeten.

Om 22:00 zou een briefing worden gehouden, dus na wat glaasjes wijn gingen we naar de feestzaal. Daar was het minder druk dan voorgaande jaren, zeker 70 man minder dan vorig jaar. Zit in het evenement de klad er een beetje in of is het gewoon een keer zo. Enfin, de informatie die gegeven werd was duidelijk. Als groep 7 was onze starttijd 08:00 uur stipt, dat betekende om 07:30 uur aanmelden voor laatste instructies en kaartmateriaal. Daarvoor nog eten om 07:00 uur dus de wekker om 06:45 uur. Geen probleem voor ons. Verder nog lekker wat wijn / bier drinken totdat het laat genoeg was om te gaan slapen. Het werd voor sommige onder ons veel en veel te laat ..

Zoals gebruikelijk klonk op zaterdag 25 augustus om 05:00 uur trompet geschal. Daar was ik nog niet aan toe en sliep lekker verder tot mijn eigen wekker ging. Keurig om 07:30 melde ik (in mijn eentje) de gehele groep bestaande uit de Cdo's Gerrit v/d Essenburg, Cees Oskam, ikzelf en mijn vrouw, dochter, zoon en hond Coda bij onze vriend Marcel aan. De groep was om 07:55 uur compleet om in te stijgen in een Amerikaanse Legertruck uit WOII. De tocht duurde zo'n klein kwartiertje en je had geen idee waar je was, gelukkig had Marcel de start coordinaten aan mij doorgegeven. Vanaf daar was het zo'n 20 km terug naar het basis kamp.

Vanaf de startplaats was het slechts 750 m lopen naar de 1e coordinaat. Met een apenbrug de rivier de Nete over en met een bootje weer terug varen richting de watermolen, daarna vanuit de rubberboot in een net klauteren. Een persoon moest de boot weer terug varen voor de volgende ploegen. Van daar verder richting het 2e coordinaat. Daar moest een brede sloot worden overgestoken via een brug van tonnen en touw. De opdracht bestond uit het met water vullen van een buis met gaatjes zodat het pingpong balletje omhoog kwam en gepakt kon worden. Daarop stonden de coordinaten van het 3e coordinaat. Vanaf daar was het een mooie tocht door de landerijen, maisakkers, bospercelen en weilanden. Een keer was ik verkeerd gelopen, maar gelukkig hadden wij Coda onze hond bij ons, hij had het goede spoor snel geroken. Dus toen wij er achter kwamen dat we zo'n 500 m te ver waren gegaan, zijn we op zijn aanwijzingen terug gekeerd op het juiste pad.

Op het 4e coordinaat met een katapult op blikjes schieten en een fotovraag oplossen. Vanaf daar moest een natuurpad worden gevolgd, waarbij de route aangeven stond door middel van info paaltjes. In wezen was de route niet moeilijk te vinden, de route ging wel door adembenemend mooi landschap. Op het 5e bis coordinaat stond een bus met soep en brood voor ons klaar. Inmiddels was het al bijna 12:30 uur. Op naar het 5e coordinaat waar een heuse hindernisbaan was uitgezet. Compleet met tijgerkruipnet, rioolbuis, catcrawl, evenwichtsbalk, klimmuur, brancard met gewonde kameraad dragen, schieten op doelen met een luchtbuks en granaat werpen. Dit geheel moest in vol tenue (helm, pukkel en geweer) binnen de 15 minuten worden afgelegd. Onze tijd: 17m:45s normaliter te laat, dus nog een keer. Nou nee, deze keer niet dus.

 

Wij gingen verder over zandpaden en verharde wegen. Aangekomen bij het 6e coordinaat bleek vooral een aantal ludieke elementen te moeten worden uitgevoerd. Bv. lassowerpen, ei-gooien en weer heel vangen (lukte niet helemaal Cees of toch wel?) en onder een tafel door kruipen zonder de grond te raken. Dit was nog het meest technische element. Op naar het 7e en 8e coordinaat waar de traditionele wateroversteek van het kanaal op het programma stond. Een mooi schoon en breed kanaal, ideaal voor een oververhitte hond die wil afkoelen. Geen probleem voor hem, hij kan zeer goed zwemmen, wat hem ook op veel aandacht en gelach kwam te staan.

Enfin, mijn zoon, dochter en ik in de boot naar de overkant, de hond zwemmen. Daar klimtuigjes aan doen en via de brandweerladder naar boven. Hoog boven het water was een apenburg gebouwd met staaldraad. Wij daar weer over terug naar het begin, maar de hond die begreep het niet meer. Hij sprong tot slot maar het water weer in om terug te zwemmen naar mijn vrouw, Cees en Gerrit. En maar zoeken aan de waterkant waar wij waren gebleven. Hij begreep er helemaal niets van, opeens kwamen wij uit de bomen weer naar beneden.

Vanaf dit punt was het "bolleke pijljes" volgen naar het 9e coprdinaat de Molen. Een korte klim met uitzicht over de begraafplaats en dan snel afdalen ("rappel") naar beneden. Het blijft een leuke afwisseling van de lange tocht door de straten van Leopoldsburg. Dat lopen door de straten

Is niet mijn favoriete stuk van de route. Hup alles weer omgangen en door naar het 10e coordinaat de Kerk. Een hele klim naar boven (150 treden) en dan. Mijn vrouw ging als eerste, daarna mijn dochter en zoon (echt klasse dat ze dit gedaan hebben). Eenmaal op de grond was iedereen een ervaring rijker. Wat een adrenaline komt daarbij vrij, zeker voor hen.

De laatste loodjes naar het basiskamp verliepen voorspoedig. We gingen steeds sneller lopen en roken het bier. Als team komen we bijna 9 uur later dan het vertrek binnen en leveren onze formulieren met de antwoorden op de fotovragen in. Al snel bleek dat wij dat onderdeel nog het slechts hadden gedaan. Slechts 50% van de vragen hadden we goed beantwoord zo bleek. Op zich ook weer niet zo slecht als je bedenkt dat het veelal vragen waren met een Belgische achtergrond.

Ik ben zeer positief gestemd, nee zelfs trots op de prestaties van mijn hele gezin. En niet op de laatste plaats onze 2 jaar oude hond Coda, die nog nooit zo'n afstand (3x 20km) had afgelegd. We konden gelijk aanvallen op de BBQ met bier en wijn. Omstreeks 21:30 uur werden de oorkondes voor < 18 jaar uitgereikt. Mijn zoon Eynn kreeg weer een mooi exemplaar waar hij met recht trots op mag zijn.

Het feest daarna duurde tot in de late uurtjes. Veel en veel te laat gingen wij slapen, totdat het ging regenen. Onze 18 jaar oude vouwwagen bleek zo lek als een mandje, dus ik 's nachts uit mijn slaapzak en een plastic zeil spannen over de vouwwagen. Kon ik weer verder slapen in een "natte" slaapzak van mijn dochter, want die was in mijn droge warme slaapzak gekropen.

Goed de volgende morgen werden wij wakker en bleek al een heel stel Cdo's te zijn vertrokken. Ik keek op mijn horloge 09:30 uur, toch niet echt laat maar toch. Wij nog even rustig aan gedaan en na een verlaat ontbijt zijn wij om 12:00 op pad gegaan naar huis. Zonder veel problemen en tussenstop voor een Mc Flurry was het avontuur om 15:00 uur weer achter de rug. Op naar de editie 2013.

dpl sgt b.d M.D.H. Louws

Verslag Waterland 2012

Het idee om Waterland 2012 dit jaar te organiseren in de Biesbosch is bij de voorbereidingen van Waterland 2011 ontstaan uit de samenwerking met twee kanovrienden Gerard de Meijer en Pedro Wouters. De mooie verhalen over hun tochten door de Biesbosch hebben het vuur doen ontbranden. Waterland 2012 zou een "natte" editie zou worden.

Waterland 2012, een tocht door de Biesbosch zoals je ze niet vaak meer ziet. Een pittige kanoverkenningstocht van ca 30 km over vlak water zonder stroming is voor velen al een hele opgave, maar dat is voor ons nog niet genoeg. Het is zaterdag ochtend 06:45 uur als we verzamelen in het haventje van Hank "Vissershang". Daar is de start van een natte editie van Waterland 2012. Deelnemers zijn: Pedro Wouters (lichting 80-3), Gerard de Meijer (lichting 80-3), Jan-Gert van Helvert (lichting 83), Rob Mes (lichting 62), Rogier Maes (Cdo uit Belgie) (lichting 71) en Martijn Louws (lichting 93-4).

De kano's worden van de auto's gehaald, over de dijk gedragen en te water gelaten en weg zijn we over de Aakvlaai richting de Biesbosch. We steken de vaartroute "Spijkerboor" (de vaarroute tussen Amer en Werkendam en daarna via de Merwede tot Gorinchem) over en duiken direct in een smalle kreek tussen het riet. Dit wordt een mooie tocht, dat voel je aan de sfeer die in de lucht hangt. De zon wordt steeds sterker en werkt zeker mee aan een mooi evenement. Wij volgen de twee kano vrienden Gerard en Pedro die een meer uitdagende en zwaarder parcours hebben uitgezet zo zou later blijken. De ene kreek nog smaller dan de andere kreek. Soms zie je niet eens dat er een doorgang is. We duwen met de kano's het riet aan de zijkant en vinden zo onze weg door dit doolhof van rietlanden en biezenlandschap. Zo plotseling ben je weer op open water en je hebt geen idee waar je bent. Het begint leuk te worden, je komt op plaatsen in de Biesbosch waar niemand komt. Je hebt echt een kaart nodig om je enigszins te ori�nteren. Daar heb je dan wel hoogspanningsmasten en de Amer-centrale voor nodig.

Verder varen we westwaarts over breder water, dat gaat gemakkelijk en we schieten aardig op. Na een kilometer of 2 schieten we weer zo'n klein stroompje in, je ziet niet waar je heen gaat. Na zo'n 5 meter zie je niet meer waar je bent en achter ons sluit de begroeiing zich weer over het stroompje. De andere toeristen op het water hebben niet gezien dat wij zo maar verdwenen zijn in het niets. Door gaat de tocht, we moeten letterlijk over takken schuiven en ons goed afzetten tegen de walkant om verder te komen. Er lijkt geen doorkomen aan, maar schijn bedriegt. Als je doorzet (opgeven is geen optie) kom je na een half uur ploeteren gewoon weer op de route waar iedereen vaart. We besluiten om 10:00 uur een korte pauze in te lassen en de warme koffie van Jan-Gert smaakt zeer goed.

De tocht gaat verder over breder water naar het oosten en we bereiken via een omweg weer de grote vaarroute aan de Noordzijde van de Biesbosch. We verlaten deze al snel weer voor nog zo'n avontuurlijk uitstapje. Je vaart langs de oever en hebt geen idee dat er zo veel zij stroompjes zijn. Ze lijken allemaal het zelfde. Na zo'n 25 meter versperren omgevallen bomen en takken ons de doorgang. Terug gaan is geen optie, er is een uitweg maar dan moeten we wel over de drijvende stronken en onder overhangende takken. Zo'n "omweggetje" lijkt steeds meer op onbegonnen werk, maar als je verder en dieper de Biesbosch in trekt ontdek je wat de natuur voor een schoonheid in zich heeft. De vogels fluiten hoog boven je in de bomen en links en rechts verwacht je de Bever te ontmoeten, wat helaas niet gebeurt. Deze route brengt ons bij de camping van fam. Bergeijk. Dat is een camping bij een boerderij midden in de Biesbosch. We gaan terug naar de hoofdstroom en vervolgen onze route. Na weer zo'n 4 km gaan we een geul in zuidwestelijke richting in. Deze voert door het Buiten Kooigat, langs Doolhof (grotendeels verboden ontoegankelijk gezien behorend tot het reservaat) aan de ene zijde en Noorderplaat-Biezengors (recent verboden ontoegankelijk vanwege een paartje nestelende zee-arenden in dat gebied) aan de andere zijde, naar de grote spaarbekkens. In de verte zie je al de grote scheepvaart op de Amer. Dan op eens buigt de route links af naar een smallere kreek.

Bij een splitsing gaan we de doodlopende arm van de kreek in. Althans zo ziet deze er uit, maar schijn bedriegt. Er is altijd een uitweg al is deze wel heel moeilijk voor te stellen. Op een gegeven moment slepen we de kano's over omgevallen bomen en liggen we plat in de kano's om onder andere door te glijden. Echt fantastisch om mee te maken. Dan slaat het noodlot toe, we slaan om en komen tot ons middel in het modderige geultje. Hilariteit ten top, maar ook de andere zullen dit zelfde beleven. Alleen weten ze dat nog niet. De geul wordt smaller en smaller, we volgen Pedro in zijn element en merken pas later dat Gerard er niet meer bij is, wat we al vermoeden gebeurt. Gerard is omgevaren en duikt plotseling uit de bosjes op een van de kano's. We hadden hem niet opgemerkt, wat natuurlijk geen sterk punt is van ons. Maar het zij ons vergeven. We waren overduidelijk bezig met ons eigen geploeter door deze wildernis. Dan bereiken we weer open water en andere toeristen kijken verbaast waar wij nu zo opeens vandaan komen. Ze zien dat we geen gewoon tochtje aan het kano�n zijn en maken daar opmerkingen over. De pret van het open water is van korte duur, want zo'n 500 meter verder op gaan we weer door een ogenschijnlijk oerwoud. De toeristen zijn nieuwsgierig en volgen ons omdat ze het wel spannend vinden. Maar na 3 meter zien ze er toch maar van af als ze ons de kano's over bomen zien slepen en al wadend door de diepe modder verder gaan. Na weer een sportief stukje kano sjouwen en slepen bereiken we weer het open water. We varen verder tot hetstrandje en speelweide aan het Gat van de Kerksloot splitsing Amer. Daar houden we om 15:00 uur een stop en schrobben we ons schoon. Weer een lekker bakje koffie van Jan-Gert en de boterhammen van thuis. We laten een foto maken van ons met Groene Baret en gaan weer verder.

De route gaat nu stroom opwaarts richting de Amer centrale voorbij Drimmelen. Dan gaan we links af en slepen de kano's de dijk over en vervolgen onze route door de Biesbosch. We bereiken een belangrijk punt van het verzet in WOII, de sloot van "Sint Jan" met het markante bruggetje. De gedenkplaat op dit bruggetje beschrijft in het kort de acties die hier hebben afgespeeld. De tocht gaat verder en we komen weer bij de Spijkerboor, we steken deze over en het is 17:00 uur als we weer in de Aakvlaai aankomen. De kano's worden uit het water gehaald en op de auto's gelegd. De dag wordt afgesloten met een biertje op het terras en een bezoek aan de locale chinees. Daarna gaat iedereen om 21:00 uur weer huiswaarts, een beetje moe maar wel voldaan.

Waterland 2012, een kanoverkenningstocht van zo'n 30 km, waarvan zo'n 7,5 km van het parcours ons door nagenoeg onbegaanbare geulen en stroompjes leidde, is volbracht. Een zeer enerverende tocht die zijn naam Kanoverkenningstocht zeker eer heeft aangedaan. Dit verdient zeker een herhaling,op naar volgend jaar. Iedereen is er van overtuigd Waterland 2013 wordt weer een groots evenement met vele verrassingen daar kun je op reken. Kijk op de website van COV-ZH en noteer het evenement maar alvast in je agenda.

dpl sgt b.d. 104 WRNVERKCIE Louws 93-4

42e wintertocht ANPCV Antwerpen

Van vrijdag 3 februari t/m zondag 5 februari 2012 organiseert de ANPCV Antwerpen al weer voor de 42e keer een Wintertocht. Met deze aankondiging half november 2011 werd de "Wintertocht 2012" aangekondigd. Toen was het extreem droog en zacht en leek het om een prettige wandeling te gaan door de Ardennen. Ook bij de inschrijving zo rond oud- / nieuwjaar was daar geen verandering in gekomen. Zelfs tot 1� week voor de start was er nog niets aan de hand. Hoe anders was het op de dag van vertrek zelf. Een heus verkeersinfarct in Nederland (850 km file) en in Belgi� (1250 km file). De afstand Rotterdam - Antwerpen, normaal 105 km werd in niet minder dan 3� uur afgelegd. Stapvoets door de hevige sneeuwval en slippende auto's door naar het vertrekpunt Fort 6 in Wilrijk (Belgi�).

Vrijdag 3 februari 2012.

Door het tijdige vertrek waren we op tijd aangekomen, maar een vele andere deelnemers zeker niet. Ook de bus die ons naar de Ardennen zou vervoeren was te laat. Veel te laat, pas tegen 21:20 uur vertrokken wij naar "Baraque de Fraiture" zo zou later blijken. De route via Luik ging redelijk vlot, zeker gezien de lange vertragingen die voorspeld waren. Tegen 23:30 uur waren we op het droppunt "A". Aldaar aangekomen volgde een korte instructie en de uitreiking van de kaarten.

Er stond nog een route van ca. 7 km op de planning. Bij lage temperaturen van - 14 graden tot -18 graden kun je spreken van een koude, zo niet ijskoude tocht. Gelukkig was de wind niet zo sterk en onze enthousiasme juist erg groot. Na een afdaling over de skipiste van "Sur Le Lierre" te voet, verder door de landbouwwegen en bospaden terug richting een wild viaduct over de snelweg E 25. Daarna naar het 1e bivak. Een mooi stukje bos op naast een open vlakte. Snel snel  alles in orde gemaakt voor de nacht, immers er stond geen wind, geen bewolking en heel veel sterren. Goed voor een fris nachtje buiten slapen. Een kuil in het bos vullen met dennentakken en een windscherm van grotere bomen zou wel genoeg zijn. Niet dus, want omstreeks 04:00 uur ging het waaien en dan is het heel vervelend dat het bivak zo dichtbij een open vlakte is en ook nog bijna boven op een heuvel.

Ik had een goede slaapzak, maar niet iedereen was zo gelukkig. De meeste slaapzakken gingen maar tot -10 graden en dan is dat toch te weinig bij deze extreme temperaturen. Gevolg, koud lichaam, alles bevroren, etc. Kortom een korte nacht met ongemakken.

's ochtends alles inpakken en in je rugzak proppen. Netjes alles oprollen en goed verdelen was niet eenvoudig. Je vingers voelden al snel gevoelloos aan. Zonder handschoenen kon je de veters van je schoenen niet strikken en de ochtend boodschap moest ook snel gedaan worden. Eten en bewegen was belangrijk om weer warm te worden. Het drinken was voor enkele deelnemers niet mogelijk, immers alles wat je niet in je slaapzak had gedaan was bevroren. Het duurde wel tot laat in de middag voordat het drinken een beetje was ontdooit. Een wijze les, zo niet herhalingsles uit de tijd dat wij in de ECO zaten.

Zaterdag 4 februari 2012.

Na het vertrek ging het eigenlijk meteen vlotjes, het eerste co�rdinaten was zo gevonden, het tweede niet. Er was namelijk een fout gemaakt met het ophangen van de co�rdinaten. Op het briefje stond precies waar je zelf al stond, dus kwam je daarmee niet verder. De enige oplossing was om even te bellen met de organisatie. Gelukkig begreep men dit goed en na het doorgeven van alle co�rdinaten was het probleem opgelost. De route was met vele mooie vergezichten verbijsterend mooi, maar wel door de weersomstandigheden soms ook (verbijsterend) zwaar. Het weer werkte goed mee, een strak blauwe hemel en een lekker zonnetje warmde de aarde op tot een temperatuur van maximaal -6 graden. Lekker aangenaam !!

De route ging van het ene bosperceel naar het andere, door de open weilanden en langs riviertjes. Van het Wild viaduct bij km 48 over de E25 Luik � Luxemburg naar "Croix St Jacques", verder langs "Croix les Coes", door het dorpje Odeigne, naar "Croix B�tion". Weer afdalen en na een rivier crossing vervolgens door het bos "Bena Bwes" naar "Hotbras". Dan door richting het dorpje Lamormentil. Uiteindelijk langs de rivier L' Aisne verder langs de weg N841 naar het zuiden bij km 18 een kompasdoorsteek langs "Chaieneu / La Drangotte" richting "La Wade" en het hoofdbivak op "Benasse" Alt 560m. De hellingen waren pittig en stijl en nergens kon je je voet goed neerzetten. Alle karrensporen en bospaden waren stijf bevroren en glad zodat je telkens schuin wegzakte. Wat een landschap, en wat hebben we dat intens beleeft. Onderweg een paar korte stops voor een lekkere bak koffie en een kopje soep maakte het geheel compleet. Soms nam je een te grote stap of kwam je op een stukje glad ijs. Het gevolg vallen en weer opstaan. Veel wild hebben we niet gezien helaas, wel veel wildsporen. Er zit genoeg in de Ardennen, maar is zeker allemaal in een winterslaap gehuld. Alleen wij moeten zo nodig stoer doen in het barre weer. Een bloed mooie route, bijna te mooi om waar te zijn. Echt een avontuurlijke tocht die we nog lang zullen heugen.

Aan het eind van de middag kwamen we aan bij het hoofdbivak. Het vuur brandde al lekker en het ontvangst was groots. Lekker genieten van de meegebrachte whisky en elkaar feliciteren met het resultaat. De warmte van voetbalkantine gaf voor velen toch de voorkeur boven een knapperig houtvuur. Na een paar pinten en nog een paar pinten, werd het avondeten geserveerd. Een geweldige kervel-groente soep. Je lust alles als je het koud hebt zou je denken, maar nee het was gewoon lekkere soep. Daarna gebakken aardappel krieltjes en een soort goulash van champignons met stoofvlees. Dat velen nog een keer gingen opscheppen was niet raar. Het toetje van ijs met aardbijen smaakte ook geweldig.

Maar de plicht roept. Het slaapbivak voor de 2e nacht moest nog in orde gemaakt worden. Dus weer een mooi plekje in het bos opgezocht. Een beetje verder het bos in en meer uit de wind dan de vorige nacht. Kennelijk is het leermoment goed aangekomen. Dennenboomtakjes los snijden en in een dik pak op de grond leggen. Voorts een windschild gemaakt door een poncho te spannen over de buitenslaapzak. Mijn plekje was weer dik voor elkaar. Ook de anderen waren goed bezig. Lichting 83-02 (Kees en Jan-Gert) gingen gebroederlijk naast elkaar slapen in een soort lits-jumeaux of boxspring kun je wel zeggen. Een heel bos werd gekapt voor een lekker isolerende onderlaag. Ook werd gedacht aan voldoende wind afscherming, kort om. Een keurig onderkomen voor de nacht zoals aangeleerd.

Nog even bij het kampvuur gezellige verhalen aanhoren van onze Belgische vrienden en veel lachen, vooral veel lachen. Biertje er bij en samen met de maten gewoon plat een mooie avond vieren. De koude deerde ons niet, je moet je gewoon af en toe omdraaien richting het vuur. Dat brandde gewoon lekker door. Zo rond middernacht maar je slaap plekje opzoeken en er snel inkruipen.

Zondag 6 februari 2012

Trompet geschal zo vroeg in het bos, wie doet dat nu. Oh ja, we zijn op wintertocht in de Ardennen en we slapen in de open lucht bij -12 graden. Een stuk warmer dan de vorige nacht en dan slaap je toch nog beter dan gedacht. Misschien komt het door het bier, de whisky of het kampvuur. Maar wellicht ook door de vermoeidheid van de vorige dag. Nogmaals trompet geschal, maar nu wel heel dichtbij. Opstaan dus uit je warme slaapzak en zo de koude in. Alles snel snel inpakken en naar binnen voor een stoelgang in het kleine kamertje en goed stevig ontbijt.

Rond 9:30 uur vertrek in groepsverband naar het cafe in het dorp Dochamps waar de bus ons om 12:00 uur komt ophalen. Tijd genoeg voor een mooie wandeling in een stevig tempo door de weilanden en over bospaden. Denk maar gewoon aan de krachtterm "volgen" dan weet je genoeg wat dat betekent. Een straf tempo omlaag, maar zeker ook omhoog en dan ook nog het liefst in de maat. De doedelzak van Bob Balloon, wat al jaren voor een sinistere sfeer zorgt klonk op een zieke kater die een schop gehad had. Door de kou kwam er bijna geen geluid uit, meer een beetje gepiep en dat was het dan. Best jammer maar ook wel kenmerkend voor het hele weekend. Immers de kou overheerste toch wel alles.

Ondanks de kou en de ontberingen tijdens de nacht had ik deze tocht zeker niet willen missen. Dit kan ook gezegd worden van de andere deelnemers met wie ik deze tocht gelopen heb. Dat waren: Albert van de Mey, Coen Jansen, Rob Mes, Cees Oskam en Jan-Gert van Helvert.

Dpl Sgt bd M.D.H. Louws 104 KCT 93.4

 

Waterland 2011, een succes.

De raid Waterland 2011 is van 11 t/m 13 november 2011 gehouden. De tocht ging van omgeving Wassenaar door een duinlandschap via de geestgronden nabij Lisse naar een veenweide gebied boven Leiden. Afsluiting met een kampvuur op een eiland in de Kagerplas. Het weer zat ons duidelijk mee, volle maan, geen bewolking, matige bries en net geen nachtvorst. Bijna te mooi om waar te zijn zo laat in november. Wat wil je nog meer. <<lees verder>>

Wat ging er aan vooraf.

Sinds vele jaren doen Oud Commando�s mee aan outdoor evenementen van de regionale para-commando verenigingen in Belgi�. Telkens opnieuw blijkt de behoefte aanwezig om ook in Nederland zo�n evenement te organiseren. Hierbij valt te denken aan een tocht met typische Nederlandse omstandigheden en diverse soorten wateroversteken. In navolging van enkele outdoor specials in Belgi� waaraan ik heb deelgenomen, ben ik de mogelijkheid gaan onderzoeken om in Nederland ook zo�n evenement te organiseren.

 

Bij het organiseren heb ik vele enthousiaste Commando�s gesproken, enkele waren wat sceptisch. Dat begreep ik best, immers het is moeilijk om een grote groep oud Commando�s bij elkaar te krijgen voor een meerdaagse tocht. Toch heb ik doorgezet.

Een commando stopt niet waar anderen stoppen, een commando is eigenwijs maar ook veerkrachtig genoeg om de boel aan te zwengelen. Daarnaast beschikt hij over het nodige incasseringsvermogen en creativiteit. Allemaal eigenschappen bepalend zijn voor een sterk karakter.

 

Uiteindelijk heb ik samen met Pedro Wouters, Cees Oskam, Albert vd Mey een mooi evenement op poten gezet. Bij de voorbereiding van het evenement heb ik veel aandacht gevraagd via de website van het KCT, bij alle COV�n in Nederland en ook de regionale para-commando verenigingen in Belgie. Ook de moderen communicatie media Hyves en LinkedIn zijn benut. De laatste week leefde ik erg naar de datum 11-11-11 toe. Eindelijk!

De deelnemers

Het deelnemersveld bestond uit een aantal (65+) leden die stuk voor stuk al bijna 50 jaar gerechtigd zijn tot het dragen van de Groene Baret, een Para-Commando getrainde deelnemer uit Belgi� en een jongere (50+) Commando. Een groep gezellige mensen met het hart op de goede plaats. Ook mijn mede organisatoren zijn verheugd met deze deelnemers. Na een gezellige intake was het tijd om te beginnen met de tocht.

Het 1e deel

Vanaf een centraal in Zuid-Holland gelegen verzamelplaats � Cafe De Vergulde Vos � in Rijp-Wetering werden de deelnemers vervoerd naar het startpunt van de tocht. Het startpunt was gelegen bij het pension Duinoord te Wassenaar. Vanaf omstreeks 20:30 h op vrijdagavond moesten de Para-Commando�s met kaart en kompas op co�rdinaten lopen naar het 1e punt, het wel bekende Monument van de 6 gevallen Franse Commando�s, die in de nacht van 27 op 28 februari 1944 aan de Wassenaarse slag het leven lieten. Vanaf daar was een ori�ntatieparcours uitgezet in de �Groot en Klein Berkheide� duinen van Wassenaar richting Katwijk aan de Rijn. Het 2e co�rdinaat was gelegen op de top van de �Vlaggenduin� de hoogste gelegen duintop nabij het dorp Katwijk aan Zee. Vanaf dit punt heb je 360o zicht op de gehele wijde omgeving. Uitermate geschikt als start van een kompaskoers doorsteek.

Aldaar aangekomen moesten de deelnemers een aantal vragen oplossen alvorens het 3e co�rdinaat (kompaskoers 270o West, 1000m) kon worden uitgezet op de kaart. De laatste deelnemers waren omstreeks 01:15 h gearriveerd op het bivak dat was ingericht op een verlaten camping �De Zuidduinen�. De nachtrust kon worden opgezocht nadat de eigen meegebrachte tent of dekzeil was gespannen. Het eerste deel van de tocht, een kleine 7� km in het donker, was voltooid.

Het 2e deel

Na een korte nacht werd iedereen om 07:00 h gewekt. Er was immers een lange tocht uitgezet via de Boulevard van Katwijk aan Zee (4e co�rdinaat), naar het bunkermuseum van Noordwijk aan Zee (5eco�rdinaat) en verder door de bossen van Noordwijk (6e co�rdinaat) naar het SBB-bord gelegen aan de Duindamseweg  naar de kruising Verlengde Kwekerijweg - Noraweg  (7e co�rdinaat).

Het uitzetten van de co�rdinaten op de topokaart 1 : 25.000 (huisje in, trappetje op) is ��n ding, het vinden van de soms goed verstopte locatiekaartjes in een gebied van 10 bij 10 m is een tweede ding. Het controleren van de gegevens en zoeken kostte soms extra tijd.

  

Hier was een oppepper voor de deelnemers ingebouwd. Een glas sinaasappelsap en amandelspijstaart met een goed gesprek, �Gaat het nog ��. Telkens werd deze vraag positief beantwoord, hetgeen kenmerkend was voor de sterkte van de deelnemers.

De tocht voerde verder langs de zendmasten van �Radio Nora� naar het Langevelderslag. (8e co�rdinaat) tegen de duinen van de Amsterdamse drinkwater-leidingbedrijf aan. Vanaf daar ging het oostwaarts naar het (9e co�rdinaat) nabij het Oosterduinse meer. Verderop, nabij de N206, was op het (10e co�rdinaat) een wateroversteek ingepast. De kandidaten moesten op een drijfvlot - gebouwd door twee voormalige ECO sportinstructeurs (best een stevig vlot dus) -  zo�n 20 m peddelen, uit het water halen en weer retour brengen naar het startpunt voor de volgende deelnemers. Het (11e co�rdinaat) lag verder oostwaarts bij het station Lisse. De route liep langs de bossen van het landgoed �Keukenhof� naar het zuidelijker gelegen (12e co�rdinaat) op de Esserweg. Hier eindigde de tocht, het tweede deel was zo�n 35 km met zeer afwisselend terrein.

Omstreeks 18:00 h was iedereen, zowel de deelnemers als de organisatie op het 2e bivak gearriveerd. Het 2ebivak was gelegen op en eiland genaamd �De Oude Kooi� midden in de Kagerplas dicht bij Rijp-Wetering. Het kampvuur brandde al gezellig en het bier vloeide rijkelijk. Na een voedzame maaltijd van erwtensoep met zuurkool of kapucijners was het nog tot laat gezellig bij de vuurplaats. Het zingen van het wel bekende Commando Schoremlied �Wij zijn jongens, ��n bonk schorem �.� ontbrak natuurlijk niet. Het was een heldere avond en nacht, volle maan en geen wind. De laatste deelnemer ging om 02:30 h slapen.

Het 3e deel

Zondag ochtend kon weliswaar iets later worden opgestaan maar de gezamenlijke tocht zou om 09:00 h vertrekken. Ook de organisatoren zouden met deze tocht als een geheel meelopen. Het begin van de tocht leek veel op een �Dijkenmars�. Elke 50 m � 100 m een hek op een dijk passeren en dan weer door. Maar ook het tweede deel van de tocht was niet geheel onbetuigd. Het lopen op de smalle Veenkades waar je voeten soms in wegzakken in het typische Zuid-Hollandse veenweide gebied heeft bij veel deelnemers positieve indrukken achter gelaten van de schoonheid van het landschap. Het derde en laatste deel van deze tocht was zo�n 12� km.

Tot slot

Bij elkaar is de gehele Para-Commando tocht zo�n 55 km een beste prestatie gezien het geaccidenteerde en afwisselend (duinen, strand, bossen, open vlaktes en veenkades) terrein.

Veel gehoorde uitspraken: �Een top evenement om te herhalen�, �Wat een mooi landschap hebben jullie in Holland� �Hadden we veel eerder moeten doen� �Dat hebben we mooi weer gehad� �Wat zullen de andere Commando�s dit missen�.

Met recht kunnen we stellen dat het een zeer geslaagde raid was. Er is duidelijk behoefte aan zo�n tocht in Nederland. Eindelijk kunnen we ook hier heerlijk afzien en stompen, dat zijn we nog niet verleerd,

Doorkijk naar de toekomst

Op naar het volgende evenement met Para-Commando kenmerken. Er zijn idee�n genoeg om te organiseren, zoals een kano-verkennerstocht in de Biesbosch, of een mountainbike struintocht door de Veluwe, een hardloop ori�ntatietocht in de Brabantse bossen. Kortom nog veel actie in het vooruitzicht.

dpl sgt b.d. 104 WRNVERKCIE Louws 93-4